Tu, gdzie morze lśni
I wieje silny wiatr
Na starym tarasie
Nad zatoką Sorrento

Mężczyzna obejmuje dziewczynę
Po tym, jak zapłakał
W końcu jego głos brzmi jaśniej
I od nowa rozpoczyna pieśń.

Bardzo cię kocham
Ale to tak bardzo, bardzo, wiesz...
To są już łańcuchy
Które rozpuszczają krew w żyłach, wiesz... 

Zobaczył światła na środku morza
Pomyślał o nocach w Ameryce
Lecz to był tylko nocny połów ryb
I biała smuga za śrubą łodzi

Poczuł ból płynący z muzyki
I wstał od fortepianu
Ale kiedy zobaczył księżyc wychodzący zza chmury
Nawet śmierć wydała mu się słodsza

Spojrzał dziewczynie w oczy
W te oczy zielone jak morze
I nagle popłynęła łza
I uwierzył, że tonie.

Bardzo cię kocham
Ale to tak bardzo, bardzo, wiesz...
To są już łańcuchy
Które rozpuszczają krew w żyłach, wiesz... 

Potęga opery
Gdzie każdy dramat jest tylko grą
Gdzie odrobina makijażu i odpowiednia mimika
Pozwalają ci stać się kimś innym

Ale para oczu, która patrzy na ciebie
Tak bliska i szczera
Sprawia, że zapominasz słów
I plączą ci myśli

W ten sposób wszystko staje się małe
Także noce tam, w Ameryce
Odwracasz się i widzisz swoje życie
Jak biała smuga za śrubą łodzi

Ale cóż, takie jest życie — dobiega końca
Ale nie myślał o tym zbyt wiele
Przeciwnie, czuł się już szczęśliwy
I znowu rozpoczął swoją pieśń. 

Bardzo cię kocham
Ale to tak bardzo, bardzo, wiesz...
To są już łańcuchy
Które rozpuszczają krew w żyłach, wiesz...